1. Variaĵo laŭ skribmaniero
1a. ĥ/k
Priskribo:
Tutsama termino, jen skribita per ĥ, jen per k.
Ekzemploj:
ĥromosfero/kromosfero,
ĉielmeĥaniko/ĉielmekaniko
Ĉefa formo:
Kiam la 'ĥ' estas etimologia,
kaj ne sekvas 'r' (prononcmalfacilo!), la ĥ-formo estu la ĉefa.
Kiam ne estas etimologia kialo por 'ĥ',
aŭ ĝin sekvas 'r', la k-formo estu la ĉefa.
Legu pli pri tiu temo en
artikolo de Josef Kavka.
Ĉu apartaj artikoloj? Jes.
Referencoj:
el la teksto de aliaj artikoloj ĉiam nur al ĉefa formo.
Difino:
nur ĉe la ĉefa formo.
Ne-ĉefa formo havu kiel difinon nur referencon al la ĉefa.
La ĉefa formo referencu al la ne-ĉefa ekster sia difino.
Tradukoj:
nur ĉe la ĉefa formo.
En la loko de la tradukoj aperu anstataŭe
<adm>Tradukoj ĉe la sinonimo</adm> |
1b. aliaj diferencoj en la skribo
Priskribo:
Tutsama termino, skribita en du diversaj manieroj (krom ĥ/k)
Ekzemploj:
objektivo/obĵektivo
Ĉefa formo: decidota
Ĉu apartaj artikoloj? decidota
Referencoj: decidota
Difino: decidota
Tradukoj: decidota
2. Variaĵo laŭ kunmeto
Priskribo:
En Esperanto eblas krei novan terminon laŭ diversaj manieroj de kunmetado,
ĉu kungluado de la radikoj, ĉu kun liga 'o', ĉu kun ligostreko, ĉu
adjektivo antaŭ aŭ post substantivo, ĉu per 'de', ktp.
Ekzemploj:
ĉielmeĥaniko/ĉielomeĥaniko/ĉiel-meĥaniko/ĉiela meĥaniko/meĥaniko ĉiela/meĥaniko de la ĉielo
Ĉefa formo:
estu tiu, kiu konformas al la
ĝeneralaj reguloj de vortkunmetado.
Legu pri tiu temo la koncernan ĉapitron en la
Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko
de Bertilo Wennergren.
Observu ankaŭ, kiu formo estas plej uzata en fontoj.
Ĉu apartaj artikoloj? Ĝenerale ne.
Se du formoj laŭregulaj estas ambaŭ ofte uzataj en fidindaj fontoj,
eblas escepte fari artikolojn por ambaŭ. Unu el tiuj estu la ĉefa.
Referencoj:
Pro stilo aŭ simile povas esti, ke oni en artikolo preferas
uzi alian ol la ĉefan formon. Tio estas bona, dum la uzata formo
obeas la regulojn. Tamen, la celo de la referenco devas esti ĉiam la
ĉefa formo, eĉ se escepte ekzistas plua artikolo kun ne-ĉefa formo.
Difino:
Se estas escepte du artikoloj,
la ne-ĉefa formo havu kiel difinon nur referencon al la ĉefa.
La ĉefa formo referencu al tiu ne-ĉefa ekster sia difino.
Ĉu ni deziras tamen iel registri la ne-ĉefajn formojn,
kiuj ne havas propran artikolon?
Tradukoj:
Se estas escepte du artikoloj, tradukoj aperu nur ĉe la ĉefa formo, kaj
en la ne-ĉefa estu anstataŭe
<adm>Tradukoj ĉe la sinonimo</adm> |
3. Variaĵo pro forlaso de vortparto
Priskribo:
Vorto, pri kiu oni komprenas ne ĝian ĝeneralan sencon,
sed pro la kunteksto iun pli specialan sencon, subkomprenante
ne aperantan vortparton.
Ekzemploj:
vertikalo 2/vertikala ĉefcirklo,
vosto/kometvosto,
kanalo/marskanalo
Ĉefa formo:
estu la kompleta formo.
Nur se ĝi estas pleonasmo
(t.e., la pli mallonga formo havas ĉiukaze jam la saman sencon),
la mallonga formo estu la ĉefa.
Ĉu apartaj artikoloj? Jes.
Referencoj: ĉiam nur al ĉefa formo,
eĉ kiam la referencanta teksto enhavas ial la mallongan formon.
Difino: nur ĉe la ĉefa formo.
Ne-ĉefa formo havu kiel difinon nur referencon al la ĉefa.
La ĉefa formo referencu al la ne-ĉefa ekster sia difino.
Tradukoj:
La tradukoj ĉe la ĉefa formo estu la kompletaj tradukoj de ĝi.
Ne aperu ĉe la ĉefa formo mallongaj tradukoj.
Kiam lingvo konas uzon de la respektiva mallonga formo
ankaŭ en la speciala senco (subkompreniganta la ne aperantan parton),
tiam aperu tiu mallonga traduko ĉe la mallonga formo.
Kiam ne estas uzata mallonga formo por la speciala senco en la cellingvo,
ankaŭ ne povas aperi traduko.
4. Tute samsignifaj vortoj
Priskribo:
Vortoj kiuj aspektas diverse sed havas tute saman signifon
Ekzemploj:
printempa punkto/unua punkto de Arieso,
aerolito/aerŝtono,
Amforo/Akvisto,
altangulo/altitudo/alteco
Ĉefa formo:
Tiuj terminoj kiujn ni opinias malĝustaj aŭ ne rekomendindaj,
ricevas markon de evitindeco. Se la termino havas nur unu sencon,
aŭ ĉiuj ĝiaj sencoj evitindas, estu tiel:
<kap> ... </kap> <uzo tip="fak">...</uzo> <uzo tip="klr">(Ev.)</uzo> <snc> ... |
<snc> <uzo tip="klr">(Ev.)</uzo> <dif> ... |
<adm>Tradukoj ĉe la sinonimo</adm> |
5. Samsignifo nur en certa senco
Priskribo:
Vortoj kun pluraj sencoj, el kiuj nur unu estas sinonimo de alia
vorto/vortsenco.
Ekzemploj:
vertikalo 2/vertikala ĉefcirklo,
aŭroro/norda lumo,
binara stelo/duopa stelo,
koloro/kolorindico
Eblas trakti tiujn kazojn laŭ kategorio 4, aplikante nur al la koncerna senco. Ne malofte mankas ankoraŭ la senco, kiu ne havas saman signifon kiel la alia vorto.
6. Ne tute samsignifaj vortoj
Priskribo:
Vortoj kiuj ne plu estas sinonimoj ĉar ili havas ne tute saman signifon,
eĉ se iuj naciaj lingvoj ilin tradukas same.
Ekzemploj:
aerolito/meteorŝtono,
lunbrilo/lunlumo/lunhelo
Ĉu apartaj artikoloj? Jes.
Difino: Necesas ilin po difini tiel, ke la diferenco klaras.